Ο ΚΑΜΠΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΤΑΞΙΔΕΜΕΝΗ ΠΡΑΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ

Το εργοστάσιο και τα δέντρα μας βρίσκονται σε μια εύφορη πεδιάδα που απλώνεται σε 6 χλμ. κατά μήκος των ανατολικών ακτών της Χίου. Τόπος ευλογημένος, χάρη στον πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα και ένα ιδιαίτερο μικροκλίμα με ήπιους χειμώνες, ο Κάμπος υπήρξε ιστορικά πηγή ανάπτυξης του νησιού, με καλλιέργειες δημητριακών, λαχανικών και ροδιών, αλλά και πολλές μουριές που έθρεψαν, κυριολεκτικά, τη φημισμένη χιώτικη σηροτροφία. Αυτά μέχρι το 1346, οπότε η Χίος πέρασε στα χέρια των Γενοβέζων που μετέτρεψαν τον Κάμπο σε έναν απέραντο πορτοκαλεώνα (με δέντρα από τη Σικελία και την Ιβηρική χερσόνησο), την παραγωγή και την εμπορική εκμετάλλευση του οποίου ανέπτυξαν υποδειγματικά μέσω της Maona, της εταιρείας με την οποία διοικούσαν το νησί.

Εκείνα τα χρόνια, αναπτύσσεται το πιο εξελιγμένο αρδευτικό σύστημα της εποχής, τα ευπαθή εσπεριδοειδή οχυρώνονται πίσω από ψηλούς μαντρότοιχους και οι καρποί, εύχυμοι με ασύγκριτο άρωμα και γεύση, ταξιδεύουν, πολύτιμοι σαν τη μαστίχα, στα μεγάλα λιμάνια του κόσμου: την Μασσαλία, την Οδησσό και την Κωνσταντινούπολη. Ολόκληρο το νησί ζει από τα «χρυσά μήλα των Εσπερίδων» που συλλέγονται και τυλίγονται ένα ένα ξεχωριστά σε χαρτί που φέρει τον θυρεό της παραγωγού οικογένειας. Αυτή είναι μία χρυσή εποχή που κορυφώνεται τον 18ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, οπότε η εύπορη Χίος απολαμβάνει ιδιαίτερη μεταχείριση.

Το 1822, η καταστροφή του νησιού από τους Οθωμανούς μοιραία έφερε τον μαρασμό του Κάμπου, αλλά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα γη και άνθρωποι αναγεννήθηκαν, κυρίως χάρη στην καλλιέργεια του εξαιρετικού Χιώτικου Μανταρινιού, το οποίο σήμερα αναγνωρίζεται διεθνώς ως Προϊόν Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης.